فرمت فایل : WORD (قابل ویرایش)
تعداد صفحات:25
فهرست مطالب:
چکیده
مقدمه
بررسی دلایل تک بعدی شدن دانشجویان رشته هوافضا
اصول حاکم بر فضاهای نوین آموزشی
ترکیب اصول آموزشی و پژوهشی با نیازمندی های صنعت هوافضا
کسب توانمندی فنی و کارگاهی
آشنا شدن با روند پژوهش
آشنایی با رشته مهندسی هوافضا
روند ارائه کارگاه پژوهشی هوافضا
محصولات ارائه شده در کارگاه هوافضا
نحوه گزینش، آموزش و بکارگیری مربیان کارگاه
گزارش آماری از فعالیتهای کارگاه
پیشنهادات
نتیجه گیری
مراجع
چکیده
تحقیقات نشان داده است که امروزه جوامع صنعتی و پیشرفته علاوه بر برنامهریزیهای بلند مدت و مدون برای آموزشهای نظری در مراکز آموزشی، به فعالیتهای پژوهشی و درک و اثبات آموختههای نظری از طریق کار تجربی و آزمایش، به عنوان مکمل مباحث تئوری مینگرند. با توجه به عملکرد نظام آموزشی و دانشگاهی فعلی و نیاز مبرم کشور به تربیت متخصصان باانگیزه، آگاه و در عین حال ماهر، ضرورت دارد دانشآموزان در مدارس با فعالیتهای مقدماتی پژوهشی و صنعتی هوافضا آشنا شوند. این امر موجب می شود تا آنها توانایی برقراری ارتباط موثر بین مطالب نظری و تجربی را در مقیاس های کوچکتر و بدون استفاده از روابط و فرمول های پیچیده کسب نمایند. در این راستا، نویسندگان روش های مختلفی را تبیین کرده و بصورت تجربی آنها را آزمایش کرده اند. نتایج فعالیت ها بیانگر افزایش دید مهندسی، توانمندی فنی، پژوهشی و بهبود انجام کار گروهی و ارتقای اعتماد بنفس دانش آموزان و بطور خلاصه تشنگی بیشتر جهت ورود به دانشگاه و فعالیت های صنعتی است. در این مقاله روش کار، موضوعات و محورهای فعالیت و نتایج آنها آمده است.
واژه های کلیدی: همگرایی صنعت و دانشگاه- کارگاه پژوهشی هوافضا- آموزش پژوهش محور
مقدمه
علوم و صنایع هوایی و فضایی علاوه بر نقش حساسی که از نظر امنیتی و استراتژیک در سرنوشت هر کشوری ایفا می-کند، امروزه یکی از شاخص¬های اصلی ارزیابی سطح علمی و فناوری یک جامعه در تمامی زمینه¬های آموزشی، تحقیقاتی و صنعتی به¬شمار می¬روند. رشته مهندسی هوافضا یکی از جذابترین و پرکاربردترین رشتههای تحصیلی است که مورد توجه بسیاری از جوانان و نوجوانان است. خوشبختانه در کشور در تمام مقاطع تحصیلی شاهد گسترش این رشته تحصیلی در دانشگاه ها هستیم. گرچه هنوز صنعت هوافضا بیشتر در اختیار مراکز دولتی و نظامی است، اما شاهد توسعه فعالیتهای مجموعههای غیردولتی در سال های اخیر بوده ایم. آنچه در مراکز دولتی و غیردولتی مشهود است، عدم هماهنگی مناسب بین فعالیت های آکادمیک و تئوری دانشگاه ها و ملزومات و نیازمندی های صنعتی است. از این رو شاهد رسیدن به مرزهای دانش دنیا بصورت تئوری بوده اما در مرحله صنعت و تجربه کمبودهای بسیاری داریم. در این مقاله به این پرسش که چرا فارغ التحصیلان هوافضا از دانشگاه های مختلف باید مدت زیادی صرف آموختن مقدمات فعالیت های صنعتی کنند تا ارتباط واحدهای درسی گذرانده شده با فعالیت های صنعتی را دریابند؟ چرا افراد صنعتی کمتر در دانشگاه ها هستند و حضور دانشگاهیان در صنعت کمرنگ شده است؟
با مطالعه سیستم آموزشی کشورهای صنعتی و پیشرفته درمی یابیم که آموزش های صنعتی و استعداد سنجی از سنین پایین تر شروع شده و دانشگاه به عنوان تکمیل کننده آموزش های تئوری و کارگاهی ایفای نقش می کند. در این مقاله اشاره ای گذرا به موانع پیش پای توانمندشدن دانشجویان قبل از ورود به صنعت هوافضا شده و راه کارهای حل این مشکلات آمده است.
بررسی دلایل تک بعدی شدن دانشجویان رشته هوافضا
قبل از هر سخن ذکر این نکته ضروری است که تحقیقات این مقاله بصورت کلی بیان شده و به هیچ عنوان نفی کننده فعالیت ها و پیشرفت های دانشگاهی، مدرسه ای و صنعتی نبوده و تنها قصد دارد راه کارهای حل برخی مشکلات صنعت هوافضا که در مدت 4 سال گذشته مورد آزمایش و بهینه سازی قرار گرفته و با شرایط بومی سازگاری دارد را بیان کند.
مشکلات تک بعدی شدن دانشجویان رشته هوافضا (منظور فارغ التحصیلان دانشگاه های مختلف با معدل های متوسط به بالا و توانمند در حل مسائل تئوری) را باید در دوران مدرسه جستجو کرد. برخی از این مشکلات عبارتند از:
1. عدم شناخت قبلی از رشته مهندسی هوافضا به دلیل شرایط فعلی کنکور و نحوه انتخاب رشته
2. عدم شناخت توانایی های شخصی به دلیل مهیا نبودن فضای شناخت و شکوفا کردن استعدادها و توانمندی های دانش آموزان قبل از ورود به دانشگاه
3. استفاده از سیستم آموزشی همگرا و غیر قابل انعطاف (استفاده از روش های سنتی تدریس در اغلب مراکز آموزشی و استفاده از آزمون های هماهنگ کشوری برای کلیه دانش آموزان که هیچیک دارای شرایط یکسان و مشابه نیستند)
4. اصرار اطرافیان و سوق دادن دانش آموزان به سمت برخی فعالیت بدون در نظرگرفتن علاقه و مهارت آنها
5. کمبود امکانات کارگاهی و آزمایشگاهی در مدارس و عدم توجه مناسب به اینگونه فضاها
6. عدم استفاده از مربیان با توانمندی فنی و کارگاهی در مدارس
7. جذاب نبودن فضاهای کارگاهی برای دانش آموزان (استفاده از فضاهای نامناسب، شرایط نامطلوب و انجام فعالیت های تکراری و بدون خروجی در کارگاه ها)
8. ارجحیت کلاس های تئوری به عملی و کارگاهی
9. نبود فضاهای مناسب جهت یادگیری مهارت های فنی در زمینه هوافضا بصورت مقدماتی و اصولی